FLORIDA 1993


Verslag van de reis naar Florida van 15 mei - 5 juni 1993

2e Deel van de serie reisverslagen door de United States of America

Zaterdag 15 mei 1993.
"Passagiers voor Star Class worden verzocht als eerste in te stappen". Je voelt en ziet de mensen kijken wie zich deze luxe kunnen veroorloven.
Zo begint onze vakantie naar Florida op 15 mei 1993.
In het vliegtuig worden onze jacks aangenomen door de stewardess en in de garderobe gehangen. Vervolgens krijgen we een drankje aangeboden, jus d'orange of champagne. De stoelen van de Star Class zijn inderdaad ruim en we hebben plenty beenruimte.
We vertrekken op tijd om 12.00 uur en vliegen over Zandvoort naar onze bestemming. Direkt nadat het personeel weer in aktie mag komen wordt ons de menukaart aangereikt alsmede de gratis hoofdtelefoon en een tasje met blinddoek, tandenborstel met tandpasta en een paar sokken.
Bij het opnemen van het diner champagne als aperitief genomen.
We hadden stoel 3a en b aan de raamzijde van de Boeiing 767. Een ouder echtpaar waarvan de man rug- en beenproblemen had zaten op stoel 1. De stewardess kwam vragen of wij er problemen mee hadden om te ruilen. Op dat moment nog niet maar daar kwamen we later wel achter want toen kreeg ik zelf beenproblemen doordat ik mijn benen niet kon strekken. Dat doen we dus ook maar eenmaal.
Dus nu zitten wij op stoel 1. Het enige voordeel hiervan is dat er geen mensen voor ons zitten en we een kleine priv‚ beeldbuis hebben voor de films en vluchtgegevens.
875 km/u 9400 m boven Kingston upon Hill. Buiten is het -46 C.
In de Star Class zijn 24 stoelen waarvan er slechts op de 4e rij gerookt mag worden.
Voor het diner werd keurig het tableau gedekt met een servet. Voor de gerechten waaruit we een keuze konden maken verwijs ik naar bijgaande menukaart.
Exact 3.00 uur Amerikaanse tijd geland. De afhandeling bij de douane duurde erg lang. Vervolgens op zoek naar de band met onze koffers. De transportband lag vol met koffers en rondom waren ook koffers geplaatst. Door het oponthoud bij de douane raakten deze een beetje overvol. Uiteindelijk bleek dat onze koffers reeds van de band gehaald waren en ernaast klaarstonden.
Met onze koffers op zoek naar de uitgang hetgeen toch ook weer niet zo eenvoudig was als we wel dachten.
Buiten op zoek naar het busje dat ons naar Alamo moest brengen.
Bij Alamo kregen we, toen we in de rij stonden te wachten, een A4tje in onze handen gedrukt met waarschuwingen en tips hoe narigheid te voorkomen. Ook stonden deze punten nog eens voor alle duidelijkheid op een standaard naast de wachtrij.
Even een duidelijke waarschuwing dat de berichten toch wel serieus genomen moeten worden. Daar wordt je toch niet echt vrolijk van.
Bij het inchecken voor de auto werd eerst verteld wat we allemaal konden bijverzekeren met uitkeringen tot $ 1,000.000.--.
We hadden een wagen gereserveerd in de categorie IC/I4. Dit zijn wagens van het type Chevrolet Beretta en Buick Skylark.
Degene die ons hielp bood tegen een extra betaling van $ 5.-- per dag een Buick Regal aan. Dit was een wagen met als extra speed control en een V6 motor. Hier gingen we niet op in. Hij vroeg zich af of ons dit geen $ 100,-- waard was voor die 20 dagen. Inderdaad.
'$ 4.-- per dag', zei hij, 'dat is mijn uiterste bod lager kan ik echt niet gaan'.
Nee, zeiden wij, we zijn tevreden met hetgeen gereserveerd is en dus is een Chevy goed.
Uiteindelijk boekte hij ons toch voor de Buick Regal, zonder bijbetaling nota bene
Op mijn vraag waaraan ik dit te danken had antwoordde hij 'Because you're a nice guy' (Dat is natuurlijk wel zo, maar het sloeg verder nergens op).
De Buick had stuurversnelling (automaat), maar dat went snel. Na de laatste check bij Alamo wilden we weg rijden, toen de controleuse aan de poort ons terugriep. We moesten de nummerplaat aan de achterzijde laten vervangen want hierop kwam het woord Lease nog voor en dat mag niet meer.
Andere plaat, dus ook ander nummer erop geschroefd en dat was dat. Rijden maar. Alle afslagen op de snelweg zijn genummerd zodat je precies weet welke afslag je eraf moet. Weten is een, doen is een tweede.
Na deze afslag komen we op een boulevard waarvan we achteraf goed weten hoe lang deze is. We reden dus eerst de verkeerde kant op en moesten dus helemaal terug. En toen was het nog een stevig eind.
Maar om 7.15 uur toch bij ons hotel aangekomen.
Kamer met balkon en uitzicht op de swimmingpool en het strand.
Bij de receptie direct geboekt voor de Jungle Queen voor de volgende dag. Daarover later meer.
Om 2.30 (ned.tijd) snachts zaten we in het restaurant nog een hapje te eten, dit is dus 8.30 PM, maar buiten is het dan al donker. En dat viel wel tegen, zo vroeg donker.
We gaan ons voorbereiden op de volgende dag.

Zondag 16 mei 1993
Na het ontbijt hebben we in het ochtendzonnetje een flinke strandwandeling gemaakt. Aansluitend van de zonnestoelen gebruik gemaakt rond het zwembad.
sMiddags gaan we naar Sawgrass Mills. Een gigantisch winkelcentrum aan de rand van Fort Lauderdale. Ook gigantisch druk. De 'winkelwagentjes' zijn hier zo gekonstrueerd dat voorop een volwassene kan zitten. Een andere versie van een rolstoel met uitgebreide bagagefaciliteiten.
Zo heet het buiten was, zo verfrissend was het binnen.
Hierna zijn we richting Bahia Mar gegaan waar we om 6.00 uur aan boord konden gaan van de Jungle Queen, die pas om 7 uur vertrok (maar ja we zijn graag op tijd) voor een 'cruise' over de waterwegen van Fort Lauderdale.
Omdat we toch ruim op tijd waren hebben we nog even over de boulevard langs het strand gewandeld. Hier kwamen we ook over een enorme barbequeplaats waar hele gezinnen van alles en nog wat aan het klaarmaken waren. Zeer luidruchtig door het geluid van radio's en schreeuwende kinderen. De lucht bezwangerd van de bbq-luchtjes.
In een van de luxe hotels aan de haven hebben ons te goed gedaan aan wat dorstlessende drankjes. Slenterend langs alle mooie jachten en motorcruisers gingen we richting "Jungle Queen"
Op de heenreis werd ons al vrij snel duidelijk hoe het er aan boord toe zou gaan.
Vooral veel zwaaien naar de mensen in hun kapitale villa's en nog duurdere jachten. (Zij zwaaiden trouwens ook uitbundig terug; zouden zij soms ingehuurde acteurs zijn? Want 3x daags zo'n zootje ongeregeld te moeten begroeten....)
Volgens onze reisleider was dat zwaaien juist goed voor deze mensen, miljonairs en gepensioneerde miljonairs, want dat was waarschijnlijk de enige lichaamsbeweging die men kreeg.
Bij het passeren van de diverse bruggen moest luid geroepen worden "Hello Mr. Johnson", 2 bruggen achter elkaar. Het waren broers. "Hello Mrs. Johnson" bij de volgende brug. Dat was de moeder van de eerdergenoemde broers en 1x Hello Mr. Schwartz. Ik bedoel maar.
Na 1 uur varen meerden we af op een eilandje voor ons diner.
Het "diner".
Stel u voor een ruimte met lange rijen tafels en banken met plaats voor ruim 700 personen.
Onbeperkt spareribs, kip en garnalen. Alleen de drankjes moest je zelf betalen. Een vreetschuur dus.
En sommigen zaten inderdaad te vreten, alsof ze een week niet hadden gegeten (en waarschijnlijk 2 weken daarna ook niets meer zouden krijgen)
Aansluitend Amerikaans vermaak, een Hilarious Vaudeville Revue and Sing-Along.
Op de terugweg zingen! Amerikaanse liedjes.
Wederom bij het passeren van de bruggen iedereen, alleen nu aangepast aan het tijdstip en in omgekeerde volgorde, "Goodnight Mr....." etc.

Maandag 17 mei 1993
Dit ging niet zoals gepland. De avond tevoren ging op het display van de auto "Service engine soon" branden, hetgeen weliswaar doofde toen gestart werd maar met de hele vakantie nog voor ons...
Dus na het ontbijt eerst Alamo gebeld in Fort Lauderdale.
We konden direct langskomen om de wagen om te ruilen.
Hierdoor waren we pas om 11.30 op weg naar Cape Carnaveral. De afstand in combinatie met de max. snelheid vertraagde alles zo dat we pas om 3.30 uur ter plaatse waren. Onderweg 2x oponthoud gehad vanwege een ongeval. Niet van onszelf!
Cape Carnaveral was tot 19.00 uur geopend dus bleef er teweinig tijd over om die middag nog een bezoek te brengen. We besloten om dichtbij te overnachten en de volgende dag bijtijds te gaan. Mogelijk dat we die volgende dag alleen nog naar Daytona Beach zouden doorrijden maar St. Augustine vervalt.
O ja, de nieuwe wagen is een Oldsmobile Cutlass Ciera. Ook nog nieuw, slechts 5400 miles gelopen.
We zitten nu in een motel van Travelodge.
Om 10 voor 5 gaan we nog even gestrekt op de zonnestoelen aan de rand van het stille zwembad van het motel. De zon is nog knap warm en dan te bedenken dat het om 8.30 al donker is, niet koeler.
Kilometrage of beter gezegd mileage vandaag, na omwisseling, 225 miles.

Dinsdag 18 mei 1993
Om kwart over 9 stonden we in de rij om kaartjes te kopen voor de Tour naar Kennedy Space Center en de film. 10.05 voor de bus en 13.00 voor de film.
De bustocht voerde ons langs de lanceerplatforms of zo dichtbij als mogelijk was. Een paar keer konden wij uit de bus om alles wat meer van dichtbij te gaan bekijken.
De film "The dream is alive" is een schitterende dokumentaire over het ruimtevaartprogramma. Zowel in als buiten de Space Shuttle waren fantastiese opnamen gemaakt.
Om 3 uur  hadden we het wel gezien. Aansluitend bezochten we de Hall of Fame, een paar miles van Spacecenter vandaan. Op zich was dit weer niet bijster interessant. Het voegde in ieder geval niets toe aan hetgeen we gezien hadden in het Spacecenter. Het was hier ook ongewoon stil.
De souvenirs waren hier ñ $ 1.50 duurder dan in het Spacecenter voor exact hetzelfde artikel.
Toch was het bezoek ergens goed voor. Indien we dit niet hadden gedaan dan hadden we een boekje met coupons gemist voor hotelovernachtingen door heel Florida.
Onderweg naar Daytona Beach een hevige regenbui gehad. Precies zoals voorspeld gisteren op het weather channel, temperatuur vandaag rond de 29 C.
Nu hebben we onze intrek genomen in Days Inn. Een motel op het strand van Daytona Beach.
Hier kan je voor $ 3.00 met de auto over het strand rijden.

Woensdag 19 mei.
De prijs van de kamer was inclusief ontbijt. Maar het net zo goed exclusief kunnen zijn want het ontbijt stelde geen fluit voor; alleen koffie/thee en wat donuts.
Omdat we toch een aandenken moesten hebben aan Daytona Beach zijn we een paar winkels ingedoken en hebben daar het een en ander gekocht.
Daarne zijn we in alle rust vertrokken na eerst te hebben getankt 14.92 gallons op 311 miles.
Via de Bee Line Expressway, die achteraf een tolweg bleek te zijn, reden we naar Kissimmee. De eerste tol was $ 0.20 dat viel dus best mee.
Echter, bij de volgende tol was het $0.75, toen $1.00 en als laatste $0.50.
Rond de klok van 2 uur hebben we bij het Ramada Hotel ingecheckt en onze spullen op de kamer gebracht. Nadat we in het hotel eerst wat gegeten hadden, want daar waren we intussen wel aan toe, zijn we naar Orlando gereden.
Op de afstanden kan je je toch lelijk verkijken. Het was veel verder dan verwacht.
Gewinkeld Church Street Station. Volop leuke winkeltjes en volop restaurants en bars. 1 Bar had de woensdag aanbieding van 1 pul bier van ongeveer een halve liter voor $ 0.05 (slechts 1 p.p.).
Zijn hier toch maar niet blijven eten.
Op de weg richting hotel massa's aanbiedingen van motels voor slechts $ 24.--. Wel motels met een goede naam zoals Travelodge, Days Inn en veel eetgelegenheden.
Bij een zo'n tent, Steak 'n Ale, uitstekend gegeten
Zoals we bij eenzelfde gelegenheid de vorige avond hadden meegemaakt gebeurde ook hier weer. Er was iemand jarig. Dan komen de serveersters, stuk of 7, rond de tafel staan en zingen a capella een soort Happy Birthday.
Daar kijkt niemand vreemd van op, is wel erg leuk.

Donderdag 20 mei.
Om 9.30 stonden we in de rij voor de kassa van de Universal Studio. Van 2 jaar geleden wisten we dat je daarna zo snel mogelijk de Studio Tram Tour moet maken en dat deden we, alleen viel het ons wel op dat er slechts 1 tram en dan nog bestaande uit 3 wagons, beschikbaar was, hetgeen ons weinig voorkwam.
We kwamen er snel achter dat deze tram alleen maar een tour maakte door de straten en daarbij werd verteld wat waar was.
Na 15 minuten konden we onze tocht te voet vervolgen.Na 7 uur lieten we vermoeid Universal Studio achter ons liggen.
Veel evenementen gezien, E.T. adventure, Murder she wrote, Earthquake, Wild Wild West stunt show, Animal Actors Stage, Hitchcock 3D Theatre.
Bij Hitchcock kreeg je bij de ingang een brilletje.
In fases werd verteld hoe de film, en de speciale effecten tot stand kwamen. Hierbij moest je per onderdeel naar een andere zaal.
Toen het onderdeel 3D aan de beurt was werd een film getoond waarbij je het brilletje op moest zetten voor de effecten. Zonder dit was het een 'gewone' film. Nu kwamen de voorwerpen op je af en had je de neiging te bukken. Ook het fragment uit de film de Birds was angstaanjagend. De kraaien vlogen je echt in je haren. Fantastisch.
Murder she wrote, fragment werd samengesteld m.b.v. geluidseffekten m.m.v. het publiek. Na 3 zalen, telkens een ander fragment, werd uiteindelijk het stukje film getoond waarbij het geluid gemixed was en waar nodig vervormd.
Bij Earthquake werd a.d.h.v. een maquette getoond hoe alles in zijn werk ging bij de opnames. Uiteindelijk toch even in een treintje de ondergrondse ingereden waar de ramp zich voltrok.
Zicht in het treintje alleen naar opzij voldoende maar niet voor of achter. Jammer.
E.T. was een hele beleving. Al met al vonden we de studio's in Hollywood uitgebreider en aantrekkelijker.

Vrijdag 21 mei.
Vandaag stond Disney World op het programma. Bijtijds zijn we daar naartoe gereden om de grootste drukte voor te zijn.
Nadat we met een trammetje van de parkeerplaats naar de ingang waren gebracht, het was te ver om te lopen, stonden we reeds om half negen voor de kassa van Disney World.
Hierna werden we met een veerboot naar het Magic Kingdom gebracht.
Intussen was het 9.00 uur geworden en was het al knap druk.
Veel, of alles?, hetzelfde als in Disneyland. Een aantal evenementen minder spectaculair.
Om half drie met de monorail terug naar de uitgang. We mochten voorin zitten bij de bestuurder als ik alle namen van de 7 dwergen kon vertellen, kon dat mooi niet, maar het uitzicht was wel mooi vanaf die plaats.
Met het trammetje naar de parkeerplaats.
Na terugkomst in het hotel nog lekker in de zon bij het zwembad gelegen.

Zaterdag 22 mei.
Vandaag Epcot Center.
Zelf verwachtte ik dat we met een uur of 4 wel alles gezien zouden hebben. (We dachten er nog even aan om smiddags nog iets anders te gaan doen).
We zijn rustig de dag gestart zodat we om 9.30 de parkeerplaats van Epcot opreden, opnieuw met de tram naar de ingang.
Het parkeren is hier voortreffelijk geregeld, en waag het maar niet om in een ander vak te parkeren dan je door de parkeerwachter werd toegewezen, want alles stopt tot je hun aanwijzingen hebt opgevolgd.
Ook hier was het vervoer naar de kassa's met trammetjes geregeld.
De kaartjes werden afgestempeld op 10.09. De tip die we ergens gelezen hadden was, omdat iedereen die binnenkomt meteen naar de eerste attractie gaat en daar dus enorm druk was, om meteen naar de verstgelegen attractie te gaan. Daar is het dan rustig. En zo in de loop/eind van de dag naar de uitgang toewerken waar de drukte dan afgenomen moet zijn. Dit is een gouden tip. (Om 6.00 uur s'avonds konden we in 1x doorlopen bij "Spaceship Earth" dat direkt na de toegangshekken is gelegen).
Maar eerst zijn we met de boot het meer overgestoken naar de andere kant van het park.
We zijn gestart met "The American Adventure". Hier kregen we een 40 minuten durende presentatie over hoe Amerika was ontdekt en tot bloei is gekomen. Indrukwekkend. In het theater konden ongeveer 1500 mensen een plaats vinden. Het duurde echt een hele tijd voor ik het met mezelf eens was dat de acteurs op het toneel niet echt konden zijn. Dag in dag uit tien keer dezelfde act opvoeren, 7 dagen per week.
Daarnaast gelegen "Japan". Hier was een tentoonstelling van de Japanse kunst en ivoorsnijwerk.
Aansluitend "Marocco". Hoofdzakelijk een aaneenschakeling van allemaal winkeltjes. Een bazaar.
In "France" hebben we de presentatie niet bezocht omdat deze net bezig was en we te lang moesten wachten.
"United Kingdom" Pubs en shops,
In "Canada" werden we onthaald met muziek door 'n 6-mansband Maple Leaf Brass. Binnen voor het eerst een presentatie over het land gezien op 9 schermen 360 . Deze film was ook opgenomen met 9 camera's. Fantasties.

Om 13.00 pas 1/3 van het park bezocht. Tijd om wat te eten. Bij het paviljoen "Norway" gereserveerd en na 15 minuten konden we aan tafel. Een "Eet zoveel als je lust" buffet van Noorse specialiteiten. De gastvrouw leidde ons naar het buffet en legde uit wat het allemaal voor lekkers was wat daar op de schalen lag.
Na de lunch via Norway en Mexico naar China gegaan. Ook hier een geweldige presentatie 360 op 9 schermen
Waar je ook keek je stond er midden in. Voor je zag je alles op je af komen en achter je waar het naartoe ging.
"Germany" met biergarten, winkeltjes en een muzikantentrio.
"Italy" restaurant en winkeltjes.
"Journey into Imagination" Dit begon met een 3D film met Michael Jackson, Captain EO en vervolgens met een trammetje een rondtour gemaakt langs alles wat met de verbeelding te maken heeft. Doordat het later op de dag is en deze attracties aan het begin van het park liggen wordt het daar "rustiger" en waren er nauwelijks wachttijden.
"The Living seas". Alles wat met ontdekking onder water te maken heeft zowel op film als in aquaria.
Met een trammetje een reis onder water gemaakt. Geweldig.
Hierna "Spaceship Earth". Hier kon je nu zo doorlopen naar het trammetje dat je door de bol heenvoerde.
Vier onderdelen hebben we niet kunnen bezoeken i.v.m. tijdgebrek.Dat komt de volgende keer wel.
Om 7 uur gereserveerd in het paviljoen "The Land" voor een tafel voor 2 personen. Om kwart voor acht eindelijk een tafel vrij. Dit restaurant draait langzaam rond en zo zien we alles waarvoor we anders in de rij hadden moeten staan.
Tien voor negen eindelijk klaar en we haastte ons naar het meer waar de laser-, licht- en vuurwerkshow zou gaan beginnen. Vreselijk druk, fantastische show. Helaas geen goede plaats meer om alles goed te kunnen zien, helaas ook geen statief bij me.
De hele dag zijn mensen bezig de paden schoon te houden, elk prulletje, peukje of wat dan ook wordt opgeveegd. Je laat het dus wel uit je hoofd om zomaar iets op straat te gooien.
Na bijna 12 uur kijken en rondlopen moesten we wel afscheid nemen omdat het park ging sluiten.

Zondag 25 mei.
10.00 uur MGM. Stuk kleiner dan Universal. Evenementen als Indiana Jones en Star Tours vonden hun gelijke niet in Universal. Ook de overige shows goed en soms verbluffend.
Na 5.00 uur waren we wel uitgekeken.
Bij een Fabric Outlet waar ñ 2000 paar laarzen te koop waren gezocht naar een leren hoed. Alleen, zoals ik die wil, is deze nu nergens te vinden.
Alle soorten Stetson en andere hoeden en lederen riemen
's Avonds bij een Japans Steakhouse gegeten. Erg lekker.

Maandag 24 mei.
Om 9.30 uitgecheckt uit Ramada en op weg gegaan naar St. Petersburg Beach.
Alles verliep zo voorspoedig en de diverse shores en beaches waren niet zo spectaculair zodat we aldoende doorgereden zijn en een stuk route, die voor de volgende dag gepland stond, hebben gereden.
Om half 5, na 226 miles, boekten we bij een Motor Inn van Best Western voor $ 39.-- een zeer ruime kamer op de begane grond. Ons uitzicht was de brug over de baai van Fort Myers.
Buiten hadden we nog een zitje om van het uitzicht te genieten.
Het was warm en gedeeltelijk bewolkt.

Dinsdag 25 mei.
We vertrokken naar Sanibel Island in de verwachting daar mooie stranden en gezellige badplaatsen aan te treffen.
Na het passeren van de tolbrug ($ 3.--) reden we het eiland op.
De huizen en andere onderkomen (condominiums) stralen luxe uit. Veel golfresorts. Hier en daar wat souvenierszaken die ook volop schelpen en artikelen die van schelpen gemaakt zijn, verkochten. Ergens lazen we 'SHE SELLS SEA SHELLS'.
Bij het lighthouse, waar we langs het strand liepen, was dit strand maar erg smal en bepaald niet schoon. Wat er zo speciaal is aan Sanibel Island? Waarschijnlijk de prijzen.
Via Ft. Myers Beach waar we iets verwachtte van boulevards als Zandvoort, Noordwijk e.d. troffen we dit alles niet aan.
Langzaamaan verder afgezakt zuidwaarts via Naples de weg naar de Everglades genomen. Mede door de bewolking zijn we hier niet gebleven.
Bij Everglade City zijn we met Jungle Airboot de Everglades ingegaan.
De tocht duurde slechts een « uur maar we wilden hier een indruk opdoen. Welgeteld hebben we 1 krokodilletje van dichtbij gezien en 1 op afstand + 1 visarend hoog op z'n nest.
Verder werd geshowd hoe de crabvisser de blauwe crab met een kooi met kreeftjes vangt, verder alleen maar water en mangrovenbomen. Dit was dus niet wat we ervan voorgesteld hadden. (Verkeerde plaats?, verkeerde boot?).
Doorgereden richting Keys en we overnachten nu in een gebied waar de hurricane Andrew een spoor van vernielingen achterliet die nog duidelijk te zien zijn. Veel motels zijn half in gebruik en lijken (of zijn) bouwvallen. Hotels dichtgetimmerd, bij een aantal stores had dat helemaal geen zin meer.
We overnachten nu in een Holiday Inn maar die zijn zoals we later hoorden helemaal uit, eigenlijk te duur ($ 79.= ex tax) voor wat ze bieden, zelfs Best Western en Days Inn bieden meer kwaliteit voor veel minder geld.
Totaal aantal miles vandaag van Ft Myers tot Homestead 208 miles.
Ook deze dag begon stralend en onbewolkt maar in de loop van de dag meer bewolking.
's Avond steekt de wind op en ziet de lucht eruit of er onweer en storm op komst is.

Woensdag 26 mei.
9.30 uur vertrokken. Rond half 2 in Key West in Days Inn onze intrek genomen. Veel bruggen gepasseerd o.a. de Seven Miles Bridge die inderdaad 7 miles lang is.
's Middags een rondtour gemaakt van anderhalf uur en 's avonds naar de kust voor sunset. Dit staat op diverse borden aangegeven hoe laat dat is. Vandaag was dat 8.10.
Veel boten met toeristen varen uit om op zee van de zonsondergang te genieten. Op de kade diverse activiteiten. Op een stuk pier kan gedineerd worden en onderwijl van de sunset genieten.
Tenminste als de zon niet achter de wolken ondergaat zoals vanavond.
Key West is de zuidelijkste punt van de USA en ligt slechts 90 miles van Cuba. Wat je maar kan bedenken heet hier "The Southernmost Hotel, motel, house, shop, restaurant etc."

Donderdag 27 mei.
De waitress, 60+ en op gympen, die ons bediende met het ontbijt vertelde dat ze een paar jaar geleden ook in Holland was geweest, toen ze hoorde dat wij daar vandaan kwamen. In Haarlem om precies te zijn. Wonderful, vooral het 'Tin Boem Museum' ??? Natuurlijk, het Corrie ten Boom museum.
's Morgens was er zon tussen de bewolking door. De ochtend hebben we aan de rand van het zwembad doorgebracht.
In de middag in de stad gaan lunchen en de rest van de dag lekker zitten lezen in de schaduw van een parasol op het terras bij de pool.
In het dorp verkochten ze speciale t-shirts en wel XXXL, dus voor de super slanke mens!!! En die lopen er zat rond daar.

Vrijdag 28 mei.
Het zag er dreigend uit het weer. Zwaar bewolkt, dus de regen kans was erg groot.
Binnen een half uur plensde het, aangezien we toch vandaag moesten vertrekken was het nu ook weer niet zo'n ramp.
Na 3 uur waren we de Keys weer af en reden richting Miami. Hier werd het echt noodweer, een ogenblik hebben we nog overwogen om te stoppen, er was nauwelijks een hand voor ogen te zien.
Rest van de dag bewolkt en regenachtig gebleven.
Via de 1 en de A1A door Miami en het Art Deco District gereden, weinig kans om je wagen hier normaal kwijt te raken, maar we hebben nog steeds weinig behoefte om Miami van dichtbij te gaan bekijken.

Zaterdag 29 mei.
Rustdag. Bewolkt en regenachtig.

Zondag 30 mei.
Regen.

Laat ontbeten en daarna naar een winkelcentrum Pompano Square geweest.
Vandaar uit weer naar Sawgrass Mill gereden op zoek naar CD's van Mitch Miller. Onderweg bij een Music shop 1 CD op de kop getikt.
Sawgrass Mill ligt volgens het kaartje niet ver weg maar toch moet je ruim 37 km rijden vanuit het hotel vandaan.
Hier vinden we een 2e CD.
's Avonds de koffers opnieuw ingepakt voor de cruise de volgende dag.

Maandag 31 mei.
Om 11.00 uur uitgecheckt.
Om 12.30 waren we in de Port of Miami, koffers afgegeven aan de kruier en de auto geparkeerd voor de rest van de week ($ 24.--).
Na de formaliteiten van het inchecken aan boord gegaan. Hier ga je samen voor de eerste keer op de foto.
Het regent nog steeds.
Of het schip geheel volgeboekt is weten we niet maar er is plaats voor 2044 passagiers en de 1000 bemanningsleden komen uit 47 verschillende landen.
Aan het buffet onze lunch gehaald alwaar we erachter kwamen, wat we eigenlijk wel wisten, al het eten is al betaald.
Een "sail & sign" card gehaald. Je kunt aan boord bijna niets kontant betalen, alle drank op de bon. Eten zoveel en vaak je kan en wil. Ook als snachts alles gesloten is en je zou trek krijgen, 'n beetje onwaarschijnlijk is dit wel want het laatste buffet is om half twee in de morgen, dan bel je de cabin steward en hij brengt je wat je wil. Bij de prijs ingegrepen.
Ongeveer een half uur nadat we uitgevaren waren moesten we met onze reddingsvesten om naar onze verzamelplaats. Hier werd uitleg gegeven hoe e.e.a. in zijn werk gaat ingeval van nood.
Teruggekomen in onze hut lag het kaartje op de mat hoe laat en in welke dinerzaal we moeten dineren. Gelukkig de late sitting in de Jubilee Diner Room.
Om 8.00 stonden we met z'n allen te wachten om naar binnen te mogen. Tafel 219 was de onze. Tafel voor 8 personen.
We werden keurig naar onze tafel geleid. Ook de andere 6 mensen bleken uit Nederland afkomstig.
Onze tafelober voor deze dagen kwam zich voorstellen: Musahil, zeg maar Musa.
Musa was afkomstig uit Indonesie. Hij legde de hele gang van zaken uit rond het dinergebeuren.
Het menu bestaat uit een aperitief, voorgerecht, soep, tussengerecht, hoofdgerecht, kaas, nagerecht, (ijs) koffie.
Tussen de gerechten door kwam Musa ons vertellen "I'm going to sing for you tonight".
Nadat de verlichting op een disco-achtige manier begon te knipperen verdwenen alle obers om vervolgens met veel tamtam terug te keren met de Amerikaanse vlag voorop. Uiteraard. Ze maakten er echt een show van.
Om 22.15 gingen we een kijkje nemen in het theater. Daar was op dat moment nog een bingo bezig maar om half 11 begon er een 1 uur durende show en daarvoor zochten we een plaatsje.
Na afloop besloten we toch maar te gaan slapen en niet het midnight buffet af te wachten want we hadden een toer geboekt voor de volgende dag in Freeport en moesten bijtijds weer op.
Verrassing toen we de deur van onze stateroom opendeden. Onze bedden waren keurig opgemaakt en de dekens uitnodigend teruggeslagen, op ons hoofdkussen lag een stukje chocolade op een soort onderlegger waarop ons een goede nacht werd gewenst. Ook de bedlampjes branden en de gordijnen waren dichtgeschoven. Alles wat we op het tafeltje hadden liggen was opgeruimd in de laatjes, de ijsemmer weer voorzien van vers ijs en in de badkamer de reeds gebruikte handdoeken vervangen. Kleding die op de stoel of het bed lag hing keurig in de kast.

Dinsdag 1 juni.
Om 7.00 uur meerden we af in Freeport. Zon!! (plus bewolking) maar zon overheerste.
Om 9.15 startte de tour langs de highlights van het eiland.
Op de kade wemelde het van de taxi's en oude gammele bussen maar geen touringcar die we eigenlijk hadden verwacht.
Nee, in groepjes van 8 werden we in een taxibusje zonder airco gestopt en begon de rondtour. Trots vertelde de chauffeuse over de winkels die het eiland rijk was. Als je wilde horen wat zij te vertellen had moest je het raampje dicht, als je niet wilde bezwijken van de hitte moest het raampje open.
Alles wat daar verkocht wordt is ge‹mporteerd, zelfhebben ze niets. Om 10 voor 10 werden we voor een half uur gedropt bij de Garden of Groves, mooie aangelegde tuinen met prachtige planten, bloemen en waterpartijen.
De toegang tot deze tuinen was vergeven met allerlei kraampjes waar de plaatselijke bevolking ook nog probeerde een graantje mee te pikken van het toerisme.
Zoals reeds in de folder aangekondigd was dit de beste gelegenheid om mooie foto's te maken, en zo was dat want verder was er op dit eiland niet bijster veel te zien.
Daarna werden we gedropt bij een winkelcentrum met Casino en stranden. Stranden niets bijzonder, Casino was Casino en het winkelcentrum was een bonte verzameling van alles waar toeristen dol op zijn en de bevolking een boterham aan verdiende. Maar waar de bevolking zelf niets koopt.
Terug naar de haven met een aftandse bus.
Aan boord geluncht en lekker gestrekt in de zon. Om 16.00 vertrokken we uit de haven van Freeport.
Om 19.00 Captain's Formal Cocktail Party.
Volgens de aankondiging heette het: Captain Vittorio Sartori cordially invites all passengers to his formal cocktail party!
Onze cabinsteward, Jos‚, kwam om 19.00 nog eens vertellen dat het ging beginnen en we er vooral naartoe moesten gaan, hetgeen we reeds van plan waren.
Keurig uitgedost, stonden we aan de ingang stuurboordzijde van de The Universe Lounge in de rij, om de kapitein een handje te gaan geven (en op de foto te gaan).
Gelukkig stonden we voor in de rij en om 19.15 uur begon de party. Rechts stond een gastvrouw die de man links van ons voorstelde, de hotelmanager, en daarna rechts de kapitein.
Drank en hapjes waren er, al kwamen de drankjes vaker langs dan de hapjes. Voor mij maar een eenvoudig glaasje champagne en nadat we gezeten waren konden we genieten van alle mensen die na ons nog binnenkwamen. De een nog mooier dan de ander, de een nog bloter mooier dan de ander. Maar voor een aantal was het wel zo "al trek je een aap mooie kleren aan het blijft een aap" en zo was het (Assepoester was er ook).
Bij het diner stond alles in het teken van Itali‰. Obers gekleed in Italiaanse stijl. Vanavond een obershowtje op z'n Italiaans.
Na het diner in de Universe Lounge eens voor een keer bingo meegespeeld, mooi niks. Er is slechts 1 prijs $600.= of $1000.= afhankelijk van de stijl die gespeeld wordt.
Hierna werd een show opgevoerd die zeer de moeite waard was.

Woensdag 2 juni.
Als we wakker worden liggen we afgemeerd in Nassau.
Zwaar bewolkt en af en toe een zonnetje. De bewolking zou even later voor het grootste deel zijn verdwenen.
Ook voor vandaag een tour van 2 uur en ook voor vandaag weer taxibusjes, dit keer met airco.
Een winkelstraat met allemaal duty free winkels met goud en zilver, drank en kleding. Volop souvenirs- en eettentjes.
Om half 11 worden we reeds voor een half uur gedropt bij een Casino om daar een gratis drankje te halen en natuurlijk je geluk te proberen. Terug in het taxi-busje kreeg iedereen een spel kaarten en een setje dobbelstenen die gebruikt waren in het Casino.
Na de lunch en gewinkeld te hebben keerden we om 13.00 weer terug aan boord en het zonnedek weer opgezocht.

Donderdag 3 juni.
"Fun dag op zee".
's Avonds werd er tekst en uitleg gegeven hoe het er de volgende dag aan toe zou gaan en wat we moesten doen om van boord te mogen.
Om het geheel een beetje op te vrolijken werd een overzicht gegeven van de meestgestelde, domste, vragen. Helaas weet ik ze niet meer allemaal.
1. Verbouwen jullie je eigen groente aan boord?
2. Gaat deze lift naar de voorzijde van het schip?
3. Slapen de medewerkers ook allemaal aan boord?
4. Die mensen met dat dingetje (pleister tegen zeeziekte) achter hun oor zijn die van een bepaalde sekte?
5. Wat doet u met de ijsblokjes die gesmolten zijn?
Of men echt deze vragen stelt kan je je afvragen maar bij een aantal geloof ik dat wel.
Je moest wel zorgen dat je bagage voor 1.00 's nachts weer op de gang stond want die werd alvast in karren vervoerd naar beneden.

Vrijdag 4 juni.
Om 7.00 afgemeerd in Miami; de eerste groep moest om 6.30 al gaan ontbijten en de tweede groep kon vast in de rij gaan staan om de paspoorten en benodigde spullen bij de Douane op te halen om van boord te mogen.
Teruggekomen bij onze hut waren de bedden al afgehaald en de badkamer alweer helemaal schoongemaakt voor de volgende gasten. Het moet natuurlijk binnen een zeer korte tijd weer allemaal schoongemaakt zijn maar dit vonden we niet echt leuk, je krijgt dan een beetje het gevoel van je hebt het gehad en nu oprotten.
Om 8.00 naar de ontbijtzaal voor het laatste gezamenlijke maal.
Toen maar wachten totdat de douane toestemming zougeven om van boord te mogen.
Voor de mensen die naar het vliegveld moesten stonden bussen klaar of een taxi. Om ¬ voor 10 gingen we van boord naar een hele grote hal waar de koffers netjes gerangschikt stonden per dek (kleur label) zodat het zoeken niet moeilijk was.
De auto was gauw opgehaald en we gingen weer op weg naar Pompano Beach waar we de laatste nacht zouden doorbrengen in het Best Western Hotel. De zon scheen nog volop.
In het hotel aangekomen 11.00 uur was onze kamer nog niet klaar zodat we maar eerst wat zijn gaan lezen. Buiten kwam er een aardige donkere lucht opzetten maar wij dachten niet dat dit richting strand ging.
Om 13.00 was onze kamer klaar, wij naar boven en omkleden voor de zon. Helaas dat was er niet meer bij want het regende alweer.
Hebben uiteindelijk 's avonds maar afgesloten met een etentje bij Steak & Ale oftewel de fameuze Hot Apple Pie.
Koffers ingepakt en het badgoed er uit gelaten want stel je voor dat de volgende dag de zon zou schijnen dan moesten we op onze laatste dag er toch nog van genieten.

Zaterdag 5 juni.
Uitgeslapen daarna ontbeten en uitgecheckt. De zon scheen, dus badkleding aan en de koffers in de auto en wij in de zon.
Om een uur of 1 kregen we wel weer trek in iets en bij het zwembad stond een BBQ waar je een hamburger of hot dog kon kopen, terwijl ik op onze broodjes stond te wachten begon het heel licht te spetteren, niets noemenswaardig. Toen ik mijn handen vol had aan de hot dogs wisten we niet hoe gauw we moesten schuilen voor de regen.
We hebben ons maar weer verkleed want of het nog droog zou worden wisten we niet en daar zag het ook niet naar uit dus hebben we daar ook maar niet op gewacht.
We zijn vervolgens maar op weg gegaan naar Alamo om de auto in te leveren en met het busje naar het vliegveld.
Daar aangekomen konden we nog niet inchecken want we waren te vroeg, dus maar een boekje en een drankje genomen en afgewacht op de dingen die gingen komen. Eenmaal verlost van de koffers zijn we rond gaan kijken in de winkeltjes maar er was niets voor ons bij en goedkoop is het ook niet ondanks dat het tax free is.
Toen we wisten welke uitgang we moesten hebben zijn we er maar heen gegaan. Onderweg nog even een hamburger en een milkshake genomen. Het verbaasde ons wel dat je nergens door de douane heengaat. John en alleman kan daar binnenlopen en mensen weg brengen tot aan het vliegtuig zonder douane.

Onze vlucht die gepland stond om 21.45 te verstrekken was vertraagd. Om kwart over 10 kondigde een stewardess van Martinair aan dat het nog 5 minuutjes zou durenvoordat we aan boord konden gaan. Dat vertelde ze om even over half elf nog een keer daarna durfde ze waarschijnlijk niet meer. Eindelijk om even over elven mochten de mensen met kinderen en diegene met Star Class tickets aan boord.

Toen vielen we bijna om van de slaap en het liefst waren we meteen gaan slapen, toen zou het nog wel lukken. Maar we moesten wakker blijven want het eten moest nog worden opgediend. Toen uiteindelijk de verlichting werd gedoofd hadden we geen slaap meer. De gezagvoerder meldde ook nog even dat hij de keuze had om de onweersbui heen te vliegen waardoor de vliegtijd langer zou worden, of er dwars doorheen, hetgeen absoluut geen niet gevaarlijk was, zei hij.
Het is wel een mooi gezicht als je het ziet weerlichten van zo dichtbij.
Tegen 5 uur een beetje weggedommeld.
Om 7 minuten over 2, nederlandse tijd, landden we op Schiphol. Bij de gate stond Sabine ons op te wachten en we liepen met haar mee om de rest van de passagiers voor te zijn bij de douane. Alleen liepen we naar de verkeerde hal dus waar onze koffers niet kwamen. Hier was niemand te zien en liepen ook zo door de douane, die er dus ook niet was, waarmee ik maar zeggen wil dat het niet moeilijk is om op Schiphol de douane te passeren zonder gekontroleerd te worden, als je de weg maar weet.


Wat je in het algemeen over Amerika kan zeggen?
-Er lopen echt veel dikke mensen rond en dan bedoel ik ook echt dik. En die weten zich dus ook echt niet te kleden. Het liefst een strak Tshirtje over een legging. Blubbub.

-Aan tafel is bij velen het gebruik van een mes onbekend. Alles moet zo gaar zijn dat alleen het gebruik van een vork voldoende is.

-Het verkeer is goed geregeld, rechtsaf door rood toegestaan, bij STOP-borden geldt wie het eerst komt mag het eerst rijden, Keep your lane.

-Veel mooie (compact) wagens gezien, helaas missen we die in Nederland.

-Helaas, in de periode dat wij er waren, ging de zon pas op om 6:30 AM en al onder om 8:10 PM.

-Straten en wegen zijn er schoon. Er staan hoge boetes op afval op straat gooien. Honden zie je nauwelijks.

-In restaurant is een doggiebag de gewoonste zaak van de wereld. Wat je aan vlees of pizza niet opkrijgt neem je gewoon mee.

-Rokers en niet-rokers secties in restaurants. Je wordt keurig naar je tafel gebracht.

?