C A L I F O R N I A 1991

Verslag van een reis naar de Westcoast of America van 27 april - 19 mei 1991

1e Deel van de serie reisverslagen door de United States of America

10.30 uur was de afspraak. Geen taxi.
Om 10.50 u kwam een vervangende taxi.
Vervolgens stonden we in de file voor de vertrekhal op Schiphol. Hier waren we om 11.10 u. Was dit een voorbode voor de rest van de reis?
Aan de incheckbalie was het vreselijk druk. Natuurlijk stonden we ook in een "verkeerde" rij (de andere rijen gingen veel sneller). Eindelijk om 11.45 u ingecheckt.
Eerst maar fotorolletjes gekocht en bij de Marlboro-stand gaven ze aanstekers, t-shirts of een tas kado bij aankoop van sigaretten. Ria informeerde; 3 sloffen=1 tas dus....
Parfumerie overal te druk, dus geen after shave, komt nog wel.
Om 13.27 mochten we de machine in en om 13.50 u, oorspronkelijke vertrektijd, kregen we te horen dat er een uur vertraging was i.v.m. de drukte boven de Atlantische Oceaan. Of ze dat niet eerder wisten, tenslotte wisten wij ook al maanden geleden dat we gingen vliegen.
Inderdaad, om 14.50 u vertrokken we. Omdat we zo laat konden inchecken zaten we in het midden op de laatste rij 43 D/E. Achteraf toch niet zo erg.
De gezagvoerder meldde dat hij een snellere route had gekregen en we zouden wat harder vliegen. Geschatte reistijd 10 1/2 uur. Geplande aankomst 15 minuten later dan schema.
In de wachttijd kregen een softdrink. Hierna werd een warme maaltijd geserveerd. Turkey Italian Way, een broodje, 2 bolletjes salade, wat kaas en knackebrod. Smaakte voortreffelijk. Bij het ophalen van de trays vroeg de stewardess of ik misschien een cognacje wilde. Toch maar niet
We vliegen nu, na 2 uur, boven IJsland. De monitor geeft aan: Hveragerdi, Island, 8.839 meter hoogte, 946 km/u, -46 C, resterende vliegtijd 8« uur. lokale tijd op huidige positie 3.02 pm, verwachte aankomsttijd 4.26 pm.
Bij aanvang vliegreis reeds een koptelefoon gekregen en daarbij af te stemmen op 6 kanalen en het videokanaal. We zouden 2 films krijgen: Look who's talking too en Home Alone..
De vlucht verloopt tot nu toe rustig..
Om de 2 ... 3 meter hangt er in het gangpad een monitor waarop we de vluchtgegevens kunnen volgen..
We zitten nu boven Thingvelli, Iceland, 940 km/u, -42 C, 8.839 mtr hoog en nog 8.10 uur te gaan..
Godthab, Greenland, nog 7.08 u, 10.667 mtr hoogte, 914 km/u.
Dickinson, North Dakota, nog 2.30 u. Aankomst 4.15 u pm..
Price, Utah, nog 1.10 u, 881 km/u, 11429 mtr hoog en-43 C..
Verder een goede vlucht gehad en ondanks 1 uur vertraging toch 3 kwartier ingelopen en om 16.15 uur geland.
Snelle afhandeling bij de immigratiedienst en de koffer was reeds van de lopende band gehaald. Ja, dan kan je langwachten als hem op de band verwacht..
Omstreeks 17.30 uur alles afgehandeld en toen konden we op zoek hoe je bij Hertz moest komen. Buiten voor de aankomsthal reden kleine busjes van diverse autoverhuurbedrijven en hotels af en aan..
Bij Hertz incheckbalie vertelde ze dat het een wagen zonder speedcontrol was, anders werd het een D-klasse wagen en we hadden een C-klasse besteld. Vooruit dan maar.
Na overhandiging van de sleuteltjes hoorden we pas dat het een Mazda 626 was. Stel je voor..
Op het enorme parkeerterrein stond op R59 onze wagen geparkeerd. Amper waren we van de eerste schrik bekomen of de volgende verrassing stond ons te wachten. Een auto zonder kentekenplaten!.
Terug naar de balie. Sorry, vergeten te vertellen, was een nieuwe wagen, stond een nummer op de bumper en dat was voldoende. Ik vond het allang best..
In de auto een excuusbriefje dat i.v.m. de waterschaarste alleen de ramen waren gewassen maar de rest niet. .
Inderdaad een nieuwe wagen. Teller gaf aan 2.547 miles..
Je blijft je verbazen (nu nog wel, gaat ook wel over). Er was een rookverbod in de auto. Zelfs aan de sleutelhanger zat een labeltje met rookverbod. Hadden ze bij Hertz toch wel mooi pech gehad..
Op zoek naar het hotel. De routekaart die in het boekje van Hertz zat gaf wel aan waar we naar toe moesten maar niet waar we op dat moment zaten. Dus hoe kwam je op een weg die binnen de kaart lag..
Heel gepuzzel, maar daar is Ria goed in, en ze kwam er uit..
Goed h‚!.
Bij het hotel, Hyatt Wilshire, de auto de parkeergarage ingereden en naar de balie om in te checken. Mark, die ons te woord stond, was een Zuidafrikaan en sprak ook enigszins een woordje nederlands. Was reeds 4x in Amsterdam geweest. .
'Kamer met kingsize bed?' vroeg ie, nou graag, met mijn lengte mag dat wel..
Inderdaad kingsize, maar dan wel in de breedte. Dus een bed voor een triootje. Ook drie hoofdkussens..
's-avonds even gewandeld op de boulevard en een hamburger gegeten..
Terug in het hotel in de souvenirshop routekaarten gekocht en Mark had al aangeboden om te helpen bij het uitstippelen van de route. Bij het afrekenen van de routekaarten meteen kennisgemaakt met het amerikaanse systeem van prijzen. Alle prijzen zijn zonder tax. Afhankelijk van wat je kocht, gebruiksartikelen of etenswaren, kwam er nog eens 7 tot 10% tax bij. Ook bij de parkeergelden.
Terug op de kamer ging na de douche om 21.45 u het licht uit. Het was toen 6.45 u nederlandse tijd en wij gingen slapen..
De volgende ochtend, ik was toen al een tijdje wakker, uiteindelijk om 7.00 uur toch maar opgestaan..
Half negen ontbijt en om 9 uur waren we op weg naar Beverly Hills, Sunset Blvd, Hollywood Blvd, op zoek naar de berg met "HOLLYWOOD" erop. Onderweg veel motoren gezien, Harleys met oude knarren erop. Je mag hier nog zonder helm rijden..
Onderweg bij een straatverkopertje een routekaart gekocht waarop de huizen aangegeven staan waar de sterren wonen of hebben gewoond..
Na het Man's Chinese Theatre, waar in de betonnen vloertegels de hand- en voetafdrukken van de grote sterren staan, besloten we om 3 uur s'middags toch nog naar de Queen Mary en de Sproose Goose te gaan. Dat was in Long Beach..
De snelle doorgaande wegen zijn niet van erge beste kwaliteit..
Om 7 uur savonds terug in het hotel en daar ook maar gedineerd..
Het was wel weer genoeg voor de eerste dag..

Het is vandaag 29 april. Disneyland..
Als je het in een keer goed doet is het ongeveer 50 minuten rijden. Een immens parkeerterrein. Om 10 uur de wagen geparkeerd en tickets gekocht. ($ 27,50 p.p.) Maar voor die prijs mag je overal op en in en aan meedoen. Het is nog niet te gek druk..
Op een terrasje eerst maar een coke. Hier speelde een pianist vreselijk goede rythm en blues nummers.
Zoveel mogelijk overal in geweest. Een rondvaart door de 'jungle', met wagentje een grot binnen naar de "Pirates of the Carribean'. Heel leuk..
Na wat gegeten te hebben wij we in 'Tomorrowland' aan boord gestapt van 'Star Tours". Een reis in de ruimte. Gelukkig was het hier ook nog niet druk en met ruim een half uur wachten konden we inchecken. Later hoorde ik dat wachttijden van een uur of twee ook normaal waren..
We moesten bij Gate 6 wachten om naar binnen te gaan. Binnen was een ruimte met stoelen die plaats boden aan ongeveer 70 reizigers. Een soort flight simulator. Dus wat kon je gebeuren (dat dacht ik vooraf). Achteraf wist ik wel beter..
Ondanks alles zat ik me toch vreselijk krampachtig vast te houden aan de leuningen waarvan de uiteinden omhoog liepen..
Dat op zich had vooraf eigenlijk een lampje bij mij moeten doen branden. Ria zat daarentegen er heel ontspannen bij met de handen in haar schoot..
Veiligheidsgordels vast. Snelle acceleraties, hard afremmen, het zwarte gat in. Alles onwaarschijnlijk echt. We hebben het overleefd..
Wat kon ons na dit nog erger gebeuren..
Wel, Space Mountain.
Twee wagentjes achter elkaar met elk 6 personen. Eerst omhoog, zoals op de achtbaan. Bovenaan stilstaan in schemerlicht tot de deuren opengaan om vervolgens met duizelingwekkende snelheid de duisternis in te storten. Je weet niet of je 360 links of 180 rechtsom zal gaan. Vervolgens met enorme snelheid op een rood licht af stormen in een steeds nauwer wordende gang, weer links en rechts, bijna op zijn kant dan weer de diepte in. Letterlijk adembenemend. En alles in donker! Erger kon niet. Dit zullen we niet gauw weer doen. (We wisten toen nog niet dat ons een vliegtocht naar de Grand Canyon te wachten stond. Zie Las Vegas).
Nadat we enigszins waren bijgekomen hebben we ons laten vervoeren met de Peoplemover. Deze Peoplemover gaat over een rail boven de attracties. Heel erg rustig.
Om half vijf houden we het voor gezien en gaan op weg naar ons hotel. Zoals gezegd, als je het goed doet is het niet zolang rijden. Om zes uur waren we terug.

30/4/91
Vandaag reeds om 7.30 uur ontbeten. Vervolgens op weg naar de Universal Studios. Rond 9.00 uur waren we ter plaatse en was het nog lekker rustig zowel op de parkeerterreinen als bij de loketten.
Via enorme roltrappen daalden we af naar de plek waar de rondtoerwagens stonden. Hier waren ook alle studio's.
De hele tour was zeer de moeite waard. 'n Blik achter de schermen, hoe hele straten en huizen worden gebouwd en vooral hoe je belazerd wordt. Neem nou die oude straatjes met die rottige kinderhoofdjes, niks echt, gewoon beton gestort en er een mal ingedrukt.
Via een brug die instort als je er over heen rijdt en later weer hydraulisch opgekrikt wordt voor de volgende tour, dwars door het water dat uiteen gaat zoals in "De Tien Geboden". Veel lokaties gezien waar bekende filmopnamen zijn gemaakt o.a. Back to the Future, Psycho.
Door een 'sneeuwlandschap' een tunnel in waarvan de wanden om de wagens heendraaiden en door de wagens iets te laten hellen krijg je het gevoel geheel rond te draaien (ook je maag). Hierbij wordt verteld dat deze set o.a. is gebruikt bij opnamen van de man van 6 miljoen en alhoewel hij over een vlakke ondergrond door deze tunnel moest rennen, de opnamen 6x overgedaan moesten worden omdat hij telkens weer viel door het effekt van die ronddraaiende wanden.
Binnen kregen bij de afdeling speciale effecten te zien hoe deze worden verfilmd, hoe geluidseffecten worden gemaakt en de trucopnamen.
Meer dan de helft van de shows gezien die 3 tot 4 x per dag worden opgevoerd o.a. Miami Vice, The adventures of Conan en Animal Actors Stage.
Verder veel gelopen, gezien en dat alles in prachtig weer.
Om ongeveer 15.00 uur naar Hollywood Blvd. naar Frederick's (Museum of Lingerie) maar ook hedendaagse zeer mooie lingerie. In het museum de beha's gezien van o.a. Zsa Zsa Gabor en Dolly Parton.
Terug gereden naar het hotel via Rodeo Drive een zeer brede rijbaan met mooie huizen overgaand in zeer luxe winkels.

's avonds hadden we trek in een pizza. En dan zoek je zoals bij ons naar een Italiaans restaurant. Mark, achter de balie in het hotel, wist een heel goed restaurant op Melrose Av. Wij op weg.
Inderdaad, Marino. De taken van de obers waren wel heel goed verdeeld. Een ober mocht alleen voor het water zorgen. Zodra ik een glas wijn bij hem bestelde verwees hij me door naar een andere ober. We bestelden ieder een pizza. De enige die op de kaart stond. (Pizza eet je dus niet bij de Italiaan maar bij een pizzashop) De ober waarschuwde wel dat het hele grote pizza's waren. Maar we hadden trek en zo kwam het dat we samen niet eens 1 pizza opkonden. En de 2e pizza was reeds onderweg want ze serveerden eerst een en die was reeds in 6 parten gesneden.
Toen kwam de 2e pizza, toen de baas, toen verdween de 2e pizza en bleef de baas. In die volgorde. Deze vroeg eerst of we hem mee wilden nemen maar wat moet je met een koude pizza als je bovendien bommetje vol zit van de eerste. De baas regelde het prettig, hij zou hem verdelen onder de overige gasten en we hoefden deze niet te betalen. Het bleek dat dit wel meer gebeurde en een aantal bezoekers reageerde dan ook lacherig. Dat was dat.

1/5/91
Vertrokken om 10.00 uur naar San Diego. Onderweg zeer druk verkeer in en rond LA. Halverwege de route werd het minder druk. Af en toe links van ons de bergen en rechts de zee. Kwamen langs een militaire basis waar we getuigen konden zijn van het stilhangen in de lucht van een straaljager en vervolgens het verticaal landen.
Arriveerden om 13.30 uur en zoeken naar een hotel.Als je ernaar zoekt vindt je ze niet en als je er een gevonden hebt zie je ineens vele andere.
Dit keer Holiday Inn on the Bay. Om 15.00 uur kochten we onze ticket voor Sea World waar de kassiere vertelde dat we nog maar 3 shows konden meemaken. Als we alles wilden zien zouden we 6 uur nodig hebben. Onze verwachtingen waren hoog gespannen
De eerste show die we zagen was met de baby Shamu, de tweede met dolfijnen. Wat er nog meer van te vertellen is...... Als je nog nooit in een dierentuin bent geweest en je nog nooit aquaria met allerlei soorten vissen hebt gezien of nog nooit in Dolfinarium bent geweest dan is dit zeker aan te raden. Er gaat dan een wereld voor je open. Niets voor ons dus. Zonde van de tijd en het geld.
's avonds in het hotel gedineerd en een korte wandeling gemaakt langs de haven. Fris en veel wind.

2/5/91
Na het ontbijt zijn we om 10.00 uur vertrokken richting Las Vegas.
Ik kan niet zeggen dat de weggebruikers en dus ook de truckers zich echt zo aan de speed limit houden. Je moet wel blijven opletten want je wordt links en rechts ingehaald.
Onderweg even van de snelweg af naar Galico Ghost Town. Erg leuk. Was rond 1880-1890 een druk bezocht dorp met mijnwerkers op zoek naar zilver. Rondtourtje gemaakt in een oud treintje.
Weer richting LV. Op 50 miles voor LV staan in de woestijn al verlichte reklameborden met aanbiedingen van hotels in LV tegen ongelooflijke lage prijzen. Overnachtingen voor $20,-- $30,-- per persoon op basis van een tweepersoonskamer.
Om 17.00 uur gestopt in Jean, ongeveer 30 miles voor LV. In the middle of nowhere staan aan beide zijden van de snelweg enorme paleizen in de vorm een sprookjeskasteel of een raderboot.
Hier hadden we een zeer royale kamer met alle faciliteiten voor de prijs van ........$ 17,12 tax included.
Om bij de incheckbalie van het hotel te komen moest je echter wel een immens casino door. Echt gigantisch groot. In LV bleek dat het toch nog groter kon. Eten en drinken tegen hele lage prijzen. Wat te denken van een flesje Heineken Export $ 0,50!!!
De rest van je geld raak je toch wel kwijt. Aan de slotmachines.

3/5/91
Een half uur na ons vertrek uit het hotel reden we om 10.30 uur Las Vegas binnen en zijn meteen gestopt bij een informatiebureau. Direkt een show geboekt voor dezelfde avond. Melinda, first lady in magic, in het Sahara. Of we nog van plan waren om naar de Grand Canyon te gaan, vroeg het dametje achter de balie, nou eigenlijk niet. Maar ze had een aanrader.Als je met de auto zou gaan was je ongeveer 7 uur onderweg enkele reis en dan zag je nog maar een klein deel van de Canyon. Het grootste deel onderweg was volgens haar weinig bezienswaardig. De aanbieding bestond uit een vliegtocht over de hele Canyon, te landen op de South Rim, daar waar je anders met de auto ook uitgekomen zou zijn, en een rondtour met de bus. In totaal zou je daar 3 uur rond kunnen kijken plus dat je gehaald en gebracht wordt van het hotel. Totale tijdbesteding 7 uur. Prijs $ 169,50 per persoon -/- aanbieding van $ 30,--. We zijn ervoor gezwicht. Per slot van rekening was het vakantie en kom je hier misschien nooit weer.
We rijden door op zoek naar het hotel. Las Vegas Hilton.
Enorm gebouw met ook hier op de begane grond enorme speelzalen. Later zouden we daar niet meer van op kijken.
In het Hilton hebben we een kamer op de 26e verdieping. Schitterend uitzicht.
's Middags om ongeveer 16.00 uur, te voet op weg naar het hotel, zagen we van de bergen zeer donker grijze lucht aankomen. Binnen de kortste keren harde wind, regen en hagel. Dus doorweekt en een zeer hoofd van de hagel, want waar wij liepen was natuurlijk geen schuilplaats. Wel stonden hierweer de standaards langs de weg waarin de kranten lagen, tegen betaling, en enkele gratis reklamebladen. Daar heb ik in ieder geval maar een krant uitgehaald om de fototas en mijn hoofd mee te bedekken. Dan scheelde enigszins.

Op 20.00 uur begon de show van Melinda, om 21.15 afgelopen. Wel aardig.
Terug naar het hotel, omkleden, kamera en statief mee en weer op pad.
Schitterend al die lichtreklame. Bij de Mirage was het helemaal iets bijzonders. Behalve watervallen begon een vulkaaneruptie. Veel vuur en rook. Heel spectaculair. Veel foto's gemaakt. Veel gelopen en om 1.00 uur waren we terug in het hotel.

4/5/91
Vandaag rustig begonnen met een ontbijtje aan de bar waar uiteraard nog steeds gegokt werd. Kaarten geschreven en mijn verhaal in afwachting van het ophalen voor de vlucht naar de Canyon on 12.50 uur.
Ria was intussen op zoek gegaan naar geluk aan de slotmachines.
Rond 13.00 uur werden we opgehaald door een autobus, die ook via een aantal andere hotels reed om passagiers op te halen. Om ongeveer 14.00 uur op het vliegveld waar we met bagage en al gewogen moesten worden i.v.m. de belading van de vliegtuigen. Toen enige tijd later ons nummer werd omgeroepen was dat het teken om de restant reissom te betalen en vervolgens konden we weer plaatsnemen.
Eindelijk om 14.50 uur werd ons nummer omgeroepen en met nog 6 anderen zaten we in 1 klein vliegtuigje. Een Cessna. In verband met de verdeling van het gewicht moest ik op de plaats naast de piloot plaatsnemen, maar ik had al snel gezien dat die plaats mij niet paste, ik kon daar immers mijn benen niet kwijt. Dus Ria voorin.
De vlucht duurde een uur en om even over 16.00 uur landden we op de South Rim van de Grand Canyon. Onderweg genoten van de grilligheden van de natuur en de vergezichten. Maar zo'n Cessna vliegt niet zo rustig en stil als een Boeing 747 en dat hebben we geweten..... Zoals ook 2 van onze medepassagiers
Na aankomst de bus in op weg naar de lunch. Keuze uit buffet van Chinese rijsttafel of Amerikaans. Allebei was lekker
Ondanks het zonnige weer was het hier wel fris. De dag tevoren was er nog sneeuw gevallen. Na het eten naar de beroemde punten van de Grand Canyon.
Om 19.00 uur weer de lucht in. Nu vloog het een stuk rustiger omdat we niet door maar over de Canyon vlogen en op grotere hoogte en in een rechte lijn. Terugreis duurde 7 minuten korter.
Bij aankomst kregen we een certificaat van de piloot uitgereikt.
In verband met de drukte op de Strip duurde de bustocht vrij lang maar dat was niet zo erg want er was genoeg te zien.
sAvonds nog wat geld opgemaakt in de casinos van Circus Circus en Hilton en om 01.30 uur zijn we maar gaan slapen.

5/5
Tegen de middag uit LV vertrokken. Eerst nog alle moeite gedaan om postzegels te kopen zonder extra bij te moeten betalen. Veel automaten bieden 2 zegels van $ 0,40 aan tegen betaling van 5 quarters. Postkantoortje gevonden dat open was.
Na het ontbijt om ongeveer 11 uur reden we richting Death Valley. Via snelweg met speedlimit 55 mph. We rijden natuurlijk weer veel te netjes als je toch nog ingehaald wordt door trucks. Slechts 1x gezien dat op die weg de Highway Patrol er een achterna zat omdat die te hard reed.
Death Valley, inderdaad doodsvallei. Je moet er toch niet aan denken hier met panne te komen staan. Waar haal je hulp vandaan.
Schitterende bergen, eindeloze wegen. Droge vlakten, wit van zout. Bergen met sneeuw.
Na het laagste punt van de US, 282 Ft below sealevel, besloten we Death Valley toch maar te verlaten.
Vanuit LV naar Pahrump via de 160, vervolgens de 178 naar Shoshone richting Furnace Creek en de Daylight Pass op 4315 feet hoogte het park uit richting Beatty.
Terug op de 95 naar Tonopah. Het was nu ongeveer 17.00 uur en bijna 300 miles later. Hier overnacht in een hotel. Royale kamer voor slechts $ 37,99 (let wel g‚‚n $ 38,00). Ook hier weer een hal vol gokkasten, 24 uur per dag en zoals de menukaart aangeeft 24 uur per dag ontbijt.
De plaatselijke krant gekocht en bij toeval een artikel gelezen dat de passen in Yosemite NP afgesloten waren vanwege de sneeuwval! En dat was dus ons volgende reisdoel.
Besloten werd richting Reno te rijden.

6/5
Rustig aan gereden. Het was maar 240 miles. Grote reklameborden ver voor Reno schreeuwden je toe dat de hotelkamers weer goedkoop waren. Bv. Hotel Circus, kamer voor $ 32,--. Dus waarom meer betalen. Gezien de grootte van deze hotels/casino's nauwelijks te missen als je Reno binnenreed.
In het hotel bij de receptie in de rij gaan staan toen we hoorden dat er geen kamers meer vrij waren. Bleven toch maar staan want in ieder geval moest ik mijn 2 dollars van de parkeergarage terugkrijgen. Kamer of geen kamer.
Geen kamer dus, teleurstelling. Wel een suite met queensize bed.
Voor $ 47,--! En ach, zoals we zijn, we doen niet moeilijk.
19e verdieping no.42. Dat was in de andere toren. Met de spaceshuttle, zoals dat monorailtje genoemd werd, werden we daarnaartoe gereden.
Schitterende suite
Reno, The biggest little city in Nevada. Een klein Las Vegas.
Op straat kregen we overal weer coupons aangeboden om binnen een gratis gokje te wagen.
sAvonds gegeten in een van de vele restaurants die het hotel rijk was.
Ik bestelde een Chicken Fried Steak. Bleek dus geen chicken te zijn maar een steak klaargemaakt op de wijze van chicken, zoals ze dat daar doen. Aardige serveerster die uitlegde dat het toch eigenlijk rare Amerikanen waren, maar dat de steak best wel lekker zou smaken.

7/5
De volgende dag ontbijt op de kamer, pardon suite bedoel ik, besteld.
Om 9.30 uur vertrokken we richting San Francisco.
Om 12.30 hebben we even gewinkeld en een hapje gegeten in Sacramento. Om 14.00 uur verder en om ongeveer 17.00 uur een motelkamer genomen in San Rafael.

8/5
Na onze binnenkomst in SF via de Golden Gate Bridge over de 101 zagen we een Holiday Inn liggen en besloten om meteen maar daar te logeren. De prijzen lagen iets hoger dan in LV of Reno n.l. $ 108,-- p.p.p.n.!
Eerst hadden we een kamer op de 19e (alweer) maar de airco gaf bij low cool alleen maar warmte. Geklaagd en even later verscheen een engineer om e.e.a. te repareren. Lukte niet en er kwam een reserve unit. Maar die maakte teveel lawaai. Na overleg met de receptie kregen we zonder problemen en met excuses een kamer op de 17e.
Daarna direkt de stad ingegaan. Op goed geluk een parkeergarage ingereden. Die bleek midden in een winkelgebied te liggen en hier was ook het begin/eindpunt van de cable car. Dus meteen maar mee.
Eerst een steile weg op en vervolgens naar beneden vanwaar je de baai kon zien liggen. De cable car stopt alleen op een kruispunt want dat is het enige stuk weg dat redelijk horizontaal is.
Aan het eindpunt gelopen naar de Fisherman's Wharf. Wel zonnig maar een frisse wind.
Na terugkomst met de cable car hebben we wat gegeten en gewinkeld langs de Market, een paar miles lange winkelstraat. Om toch een mooi uitzicht te hebben over de stad en het feit dat het nu nog mooi weer was en morgen misschien niet meer besloten we naar Coit Tower te wandelen. Weer een paar miles maar dan nu steil omhoog of via een trap. Sommige straten zijn zo steil dat auto's onder een hoek van 90 tegen het trottoir geparkeerd moeten worden.
Na een zeer vermoeiende klim bij de toren aangekomen. Lift naar boven, weer trap lopen en vervolgens werden we beloond met een prachtig uitzicht over SF.
Moedig als we waren ook weer lopend terug, je ziet natuurlijk wel veel meer op deze manier, waarbij we uitkwamen in Chinatown. Terug naar Market en in een zijstraat daarvan een 2e hands boekenzaak gevonden met vreselijk veel boeken over fotografie. McDonalds heetten ze. Daar heb ik twee boeken van Ansel Adams gekocht.
Uiteindelijk zijn we weer bij de parkeergarage uitgekomen
Een beetje bekaf waren we wel toen we in het hotel terug waren. sAvonds maar in het hotel gegeten en in de bar naar sport zitten kijken op een zeer groot scherm.
In de bar zaten een drietal jongens die wat te drinken wilden bestellen alleen de serveerster had haar twijfels over de leeftijd van een van hen en vroeg hun identiteitsbewijs. De knaap hing een smoes op van laten liggen in de hotelkamer maar hij kon hem mooi gaan halen en er werd geen drank geschonken.

9/5
Vandaag met de auto naar de Golden Gate Bridge om van dichtbij foto's te maken. De zon stond nu goed en het was helder weer. Daarna naar Pier 39. Een groot vermaakcentrum aan de haven. Hier een paar uur zoekgebracht.
Daarna besloten we weer winkels op te zoeken. Maar dan heb je ook weer een parkeerplaats nodig. Parkeerprijzen worden per «uur aangegeven en deze varieren van 1,50 tot 2,25. Tot iets te gortig. Bij ons hotel hadden we een betaalde parkeerplaats.
In de straat naast het hotel reed de cable car.
Verder weer twee fotoboeken gekocht en een cap van de Pirates. Niet vanwege mijn voorkeur voor de Pirates maar wel de gouden letter P (je weet wel, van der Putte) erop.

10/5
Vandaag naar Golden Gate Park geweest en natuurlijk weer geklauterd, bergop en berg af. Daarna naar de winkeltjes bij Fisherman's Wharf (andere kant van de stad) en smiddags naar Twin Peaks (weer aan de andere kant, onder Golden Gate Park, waar we dus smorgens al geweest waren).
Bij Twin Peaks was het erg winderig maar een schitterend uitzicht over SF.
Terug in het hotel even in de gouden gids gezocht naar winkeltjes die modelbouw verkochten. Je zou in dit land toch een behoorlijke keuze verwachten. Maar dat viel knap tegen.
sAvonds hebben we uitgebreid in een visrestaurant op de Wharf gegeten met uitzicht over de baai.
Ook hier weer met de cable car heen en weer, alleen terug stond er een beetje erge lange rij te wachten op vervoer terug.

11/5
Uitgecheckt en richting Highway no.1.
Het was vandaag zwaar bewolkt met af en toe een spatje regen. De eerste dag zonder zon, maar wel goed weer om te rijden.
Highway 1 is bochtig en heuvelachtig, maar erg schitterend langs de kust.
Rond het middaguur aangekomen in Carmel. Hier was het erg druk. Gelunched en op zoek naar de Western Gallery waar een permanente expositie van het werk van Ansel Adams zou zijn en al zijn boeken.
Inderdaad, er hingen prachtige foto's ingelijst. Mooie prijzen ook. Varierend van een paar duizend dollar tot $ 16.000,-- voor het werk waarvan ik een poster heb gekocht (... $ 25,--) en die nu in de woonkamer hangt.
Daarna weer de kustweg opgezocht op zoek naar een overnachtingsplaats. De eerste gelegenheid kwam te vroeg en de volgende liet erg lang op zich wachten.
Nu kwamen er erg veel bochten, en dan bedoel ik erg veel. Bij het eerstvolgende motel gingen net de laatste kamers voor onze neus weg. Dus weer doorrijden.
In San Simeon, dit plaatsje leek uitsluitend uit motels en restaurants te bestaan, in het Sands Motel een kamer gevonden.
In het restaurant aan de andere kant van de weg hebben we gegeten maar hier liep het niet allemaal zoals het moest, geloof ik. Omdat er plotseling een grote groep binnen was gekomen, ongeveer 60 motorrijders, was er extra personeel opgetrommeld.

12/5
Vandaag is het zondag en we vertrokken uit San Simeon zonder ontbijt. Dat zouden we onderweg wel doen.
In Santa Barbara getracht een onderkomen te vinden. Maar hoe we ook reden geen hotel/motel te zien.
Uiteindelijk besloten we maar terug te gaan naar de Freeway en sloegen een straat in die de hoofdstraat bleek te zijn waar het eerst helemaal niet naar uitzag. Gezellig druk richting strand. Opeens een aantal motels. Meteen maar bij het eerste motel, The Vagabond Inn, een kamer genomen. We kregen de sleutel van kamer 123, en net toen we de kamer in wilde gaan ging de deur open en kwamen er mensen naar buiten die ook in bezit waren van sleutel 123.
Met excuses van de dame aan de receptie, er was net van kamer gewisseld, maar door het andere meisje nog niet veranderd. (Wat een rotsmoes)
Dus er zijn altijd 2 sleutels ook al krijg je er maar 1.
Gewinkeld, gewandeld naar het strand, lekker gegeten.

13/5
Via de 1 en 101 richting Santa Monica gereden.
Onderweg in Malibu gestopt voor de lunch. In een supermarkt wat snaaiwerk gekocht en hier was ook een gigantisch afdeling met wenskaarten. Je kon het zo gek niet bedenken. Hier hebben we een hele mooie kaart gekocht voor de trouwdag van Thea en Stephen.
Santa Monica, deze plaats ligt aan zee en loopt direkt over in LA. Kamer genomen in Pacific Shore Hotel. Alleen een doorgaande weg scheidde ons van het strand. Kamer met uitzicht op zee.
Ook hier weer het winkelcentrum opgezocht en bij een Levi shop een paar jeans 501's gekocht voor maar $ 34,-- per stuk.
In het winkelcentrum stond ook een stand waar je direkt de stamboom kon laten uitprinten, tenminste als je in het dikke boek voorkwam. Helaas.

14/5
Nog maar een nachtje bijgeboekt om wat te winkelen.

15/5
Vandaag zijn we LA weer ingereden op zoek naar een motel. Over een paar dagen konden we pas in ons hotel terecht dat we gereserveerd hadden.
Ergens aan de kant van Hollywood gestopt bij een motel en gevraagd of er een kamer vrij was. Een oudere aziatisch vrouw brabbelde wat en liep mee om een kamer te laten zien. Verkeerde motel, bleek dat je hier ook per uur terecht kon en met televisie als je dat wilde (pornovideootjes en zo).
Toch een goed motel gevonden. Koffers neergegooid en wij weer op pad. Komen we later terug zien we onze deur openstaan en zijn er mensen binnen. Ook weer aan andere verhuurd konden we weer naar een andere kamer. Gelukkig hadden we nog niets uitgepakt.

17/5
Vandaag naar ons hotel gereden vanwaar we onze reis zijn gestart.
Deze laatste dagen nog weer een dagje doorgebracht in de Universal Studios en gewinkeld.

19/5
Vandaag gaan we weer terug naar huis.
De auto afgeleverd bij Hertz en met het busje naar LA Airport. Dat is toch wel even wat anders dan Schiphol. Een paar winkeltjes en restaurants. Niet bepaald goedkoop (taxfree?).
Doordat we een beetje te vroeg waren moesten we lang wachten om te kunnen inchecken en daarna ook weer wachten voordat we aan boord konden gaan.
Toen we zo zaten te wachten om te kunnen inchecken zaten er twee meisjes voor ons. Het ene meisje was me al opgevallen omdat ze vrij lang was en slank en lang blond haar had. Bleek dat ze paspoort kwijt was, waarover ze zich niet echt druk scheen te maken. Het waren Nederlandse meisjes. Wel checkten ze in aan de balie van business class. Op Schiphol werd het blonde meisje, direkt na het uitstappen, met bloemen verwelkomt. Later op de transportband zag ik haar naam staan op haar koffers. Niets bijzonders eigenlijk, tot ik een paar dagen later in de krant diezelfde naam las. Ze had, als Miss Holland, deelgenomen aan de Miss World verkiezing in Las Vegas.

Het was een mooie en boeiende vakantie, veel gezien, gereden, gelopen. De moeite waard om op terug te zien.

_